Kom hier.
Ja.
Brave jongen.
Avond, mijnheer.
Kijk naar mij.
Let op hem.
Doe het gewoon! Dood hem!
Wij zijn de concurrentie.
Goedenavond meneer.
Zit.
Laat je honden los!
Eddie... hè? Hé.
Eddie.
Ja.
Eddie.
Ik denk niet dat hij nog luistert.
Eddie?
Dat zal ik wel voor je bewaren.
Het hele politekorps is daarbuiten.
Maar ze kijken uit naar vier kerels in een Cadillac.
We kunnen het geld opsplitsen, en gewoon solo te voet gaan.
Heb je een boormachine van 200 pond in je achterzak
waarover je ons niets gezegd hebt?
De auto is niet zichtbaar vanop straat tenzij ze dichterbij komen,
maar we zitten hier in de rats als ze dat doen.
Gemeentelijke opslagplaats.
Is iedereen met een auto je een gunst verschuldigd?
Klein bericht, kleine kosten.
Niet in mijn Rolodex.
Wat is verdomme een Rolodex?
Praat een tijdje niet, oké?
Kijk uit. Dat is een eind vallen.
Auto problemen.
Ja.
Het bleek geen fluitje van een cent.
Kost ons een dag om het te kraken.
Dan kan ik je betalen.
Juist. Juist.
Wat zei hij?
Hij zei dat we op het nieuws zijn.
Hij zegt dat we er alleen voor staan tenminste tot de avond valt,
en dat hij minimaal 50% moet hebben als risicovergoeding
om erover na te denken zijn nek uit te steken.
Hij zei: "Bel me terug een uur voor zonsondergang".
Hij zal dan weten of hij een busje kan sturen, als het wat bekoeld is.
Zonsondergang verdomme?
Wat?
Jij stomme kloot.
Niemand heeft me verteld dat er alarmen waren.
Ja, dat zou geen verschil hebben uitgemaakt
als je niet opgezadeld met die verdomde kluis,
ook nog eens een omweg zou maken langs de apotheek afdeling
op je eigen initiatief.
Ik zag een ingang, en die nam ik.
Luister, ik kan ... Ik kan dope verpatsen. Dat is een goede buit.
Jij hebt ons gekloot!
Nee. We hadden wapens moeten hebben.
Wapens? Dit was makkelijk binnen, makkelijk buiten.
Hiervoor is geen wapen nodig.
Dit is als snoep afpakken van een baby.
Ga je een agent neerschieten?
Ik weet niet wie ik zou neerschieten.
Je kijkt maar uit.
Kijk, we hebben de kluis en we geraakten buiten.
Dat is een verdomde score.
O ja. Vertel dat
tegen de vrouw van onze chauffeur.
Ik weet zeker dat ze dan heel erg trots op ons zal zijn.
Misschien geef je haar maar een paar honderd van jouw deel
voor zijn kist.
Ja, ik ... ik had het niet nodig om je erbij te betrekken.
Naar je kleinschalig prutserig klusje?
We zullen geluk hebben als we 30.000 maken van deze klucht.
Als je ons zelfs maar een kans geeft om deze kluis te kraken.
Bedankt voor de tip, aas.
Rot op.
Verdomme, je bent nog stommer dan je verdomde neef.
Idioten.
Wat?
Wat is er verdomme?
Hij is ziek.
Christus.
Wat weet jij daar nu van?
Zoon, ik heb meer spul verspild dan jij ooit in je leven zult kunnen spuiten.
Kijk, ik...
Ik heb mijn ochtend dosis niet gehad vanmorgen, oké?
Dus je dacht dat je er een zou willen pakken terwijl we op een schema zitten?
Laat me beter worden.
Oké?
Komaan man.
Beslis jij maar.
Ik zou het je verdomme moeten laten uitzweten.
Het is het kleine flesje met geel poeder.
Ja.
Hebben ze hier een gootsteen?
Zijn we hier langer geweest dan jij?
Om het even.
Blijf weg van de ramen aan de straatkant.
En ga verdomme niet naar buiten.
Je zei dat dit zo gemakkelijk ging zijn.
Komaan. Bijna daar.
Soms beeld ik me in dat de geluiden van passerende auto's
golven zijn op een klein zwart zandstrand, ver weg van hier.
Je hoeft niet te doen alsof.
Laten we wegvliegen.
Ik heb het verkloot.
Je kan geen hoge scores maken
met niksnutten die hun handen niet uit de koektrommel kunnen houden
alvorens ze het hoofdgerecht binnen hebben.
Ik heb de bal misgeslagen, Walker. Het spijt me.
Ik heb dit al eerder gezien.
Kerels worden wakker geschud, weet je, als hun partner sterft,
of hun kind wordt ziek.
Misschien neukt hun vrouw iemand anders,
en ze beginnen hun eigen chaos te maken.
Walker...
Er zijn slechts drie soorten van laatste scores, Stacy.
Het soort waar je levenslang krijgt,
het soort waar je met een kogel word bediend,
en het soort... - Het soort waar je ervan wegloopt.
Een man moet weten wat hij is.
Ja?
Wat ben jij?
Weet je, ik heb een score gemaakt toen mijn kind klein was.
Kerstavond, Ik was.., wat, 25?
Een baan in een dierenwinkel.
Ik kende een man, hij was de zaakvoerder.
Zegt dat er iets van een 5.000 in de kluis moet zijn.
Ik vermoed dat zulke zaken het goed doen op feestdagen.
Weet je wel, met de kittens en konijntjes en zo.
Ik reken op deze score om iets onder de boom te zetten
voor mijn kleine meid, dus ik ga ervoor, weet je, ik kraak deze kluis.
Het is een met vier getallen, mechanische combinatie.
Alleen ogen en oren.
Ik ben zo trots op mezelf.
Ik trek dit ding open...
Er zit niets in.
Niet één bankbiljet.
Blijkt deze zaakvoerder een klootzak te zijn
zoals iedereen,
en hij al het geld verspeelde op de renbaan.
Bedenk, dat mijn kleine meid
de hele week heeft geluisterd of ze sleebellen zou horen,
dus ga ik op zoek naar een konijn of een kat voor haar.
Maar alles wat ze nog over hadden zijn pups en vissen.
Ik weet dat ze het liefst een pup zou hebben.
Maar ik vind deze vis.
Een tropische.
Mooi.
Fel geel.
Anders dan de anderen.
Perfect.
Ik pak de hele tank.
Moet 30 kilo hebben gewogen, koord hangt aan de achterkant.
En ik sta op het punt om op te stappen.
En ik stop en denk,
"Ben ik echt zover om m'n baan te verliezen
voor één verdomde vis"?
Dus ik ga vissen.
Lange die er als garnalen uitzien,
luipaard-types,
grote oude zwarte met die grote bubbelogen.
Gewoon mee in de tank samen zetten met de gele.
Ik was best blij hoe dit uitpakte, weet je?
Ik zou er nooit zelf zijn opgekomen.
Het zou een teddybeer zijn geweest,
of een pop als ik doorsnee was.
Maar dit was pas inspiratie.
Dus ik glip naar binnen, ik heb de tank recht onder de boom gezet,
omdat ik de blik op het gezicht van mijn dochter wilde zien
wanneer ze dat ziet.
Maar met dat aquarium rondsjouwen is hard werken.
Ik viel in slaap zo gauw ik me op de stoel zette.
Dan word ik wakker, en er is dat gekrijs.
Er gaat niets boven dat geluid.
Het geluid van je eigen kind, dat krijst.
Al de vissen zijn dood.
Allemaal opgeblazen zoals een stortplaats bij East River.
Alles behalve de gele tropische.
Blijkt dat zoetwatervis het niet uithoudt in het zout water.
Ik ben een zoetwatervis.
Ik weet dat ik in de juiste tank zit.
Misschien moeten we eens gaan kijken naar die knaap, weet je,
voordat hij een selfie op het dak gaat maken,
en het op Instagram zet.
Verdomme.
Testost...
Zonde.
Hij is op.
Ik handel het wel af.
We komen terug voor de telling.
Komaan.
Erop.
Blijf.
Verdomme!
Trek je terug.
Langzaam.
Verdomme. Rennen!
Gaan! Rennen! Jezus!
Heb ik weer dat geluk. - Gaan!
Hij komt eraan!
Doe die deur dicht!
Wat was me dat verdomme?
Pas op voor stilstaand water of een stille hond.
Weet je, ik ken zo'n smeerlap.
Hij vocht tegen pitbulls in Chicago.
Er is deze kerel, die me vertelde, dat de grote organisaties,
van plek naar plek springen,
en dat er iemand bij rondhangt
om de verliezers af te maken wanneer de show voorbij is.
Er is een brandtrap.
Wel, laten we hier dan weggaan.
We komen later terug voor het geld.
Ons vervoer weet waar we zijn.
We moeten hier zijn als hij komt,
anders neemt hij de kluis,
en zegt ons dat het in een bewijzen opslagruimte ligt,
en we zien geen verdomde cent.
Oké, we houden het hier uit tot het busje komt.
We breken het raam open en nemen de trap.
Pakken de kluis.
en gaan hier weg.
Wat denk je verdomme dat je gaat doen?
Ik ben verdomme ziek.
En? - En mijn drugs zijn in de andere kamer.
Heb jij...?
Zijn we niet bijna opgegeten door een gigantische hond?
Jezus, man.
Kus m'n kloten.
Rustig aan. Wat is er verdomme mis met jou?
Je hebt mijn neus gebroken.
Ik had je uit de verdomde auto moeten gooien,
dat is wat ik had moeten doen.
Jezus Christus. - Kijk, nu voel ik me slecht.
En hij ging ervoor.
Jezus.
Dat komt ervan als je tussen een junkie en zijn spul komt.
Walker...
Zei je dat je hem nu zes maanden hebt?
Ik heb mijn kleine nichtje nog met hem laten spelen.
Om er een huisdier van te maken?
Zou ik kunnen doen.
Grote poten.
Als je hem goed opvoed, zou een sloper kunnen zijn.
Als hij meewerkt.
Ga je hem inzetten?
Er is maar één manier om dat te weten.
Ik zal eraan beginnen.
Als je denkt dat ik je ga helpen die knul naar beneden te dragen langs die brandtrap,
zet je het maar uit je hoofd.
Ik kan hem wel dragen.
Ik wed dat je nu wilde dat we wapens hadden.
Luister man, ik heb veel smerigs gedaan,
maar ik schiet niet op een verdomde hond.
Vind je dat grappig?
Wel, het is gewoon dat ik je altijd kende als een kattenmens.
Krijg de pest.
Jij zelf.
Dat ben ik niet.
Niet wat?
Ik ben geen kattenmens.
Ben je net overgestapt?
Ik hou van katten. Ik vind ze nog steeds leuk.
Ik heb gewoon... Ik heb een voorkeur voor honden nu, dat is alles.
Er is niks fout aan een kattenmens te zijn.
Dat weet ik.
Ik bedoel, ze zijn slim, ze zijn onafhankelijk,
je hoeft hun rotzooi niet op te rapen.
Weet je, ik gebeurde ooit iets op een klus
dat me het deed heroverwegen Dat is alles.
Je hebt nog eens iets meegemaakt met een andere hond bij een klus?
Lang verhaal.
Het is niet dat we een schaarste aan tijd hebben.
Het is persoonlijk.
Wat voor klus?
Ik zei al dat het persoonlijk is.
Luister, weet je,
een kattenmens zijn maakt je niet noodzakelijk
een minder man.
Wil je stoppen? Je had erbij moeten zijn.
Ik bedoel maar, het maakt je niet tot een gigantische watje.
Truffels.
Het was een truffels klus.
Truffels ... truffels, zoals chocolaatjes?
Nee, zoals paddestoelen.
Deed je een paddestoelen klus?
Geen paddestoelen. Truffels.
Wat is er verdomme?
Hou je me voor de gek?
Ik meen het.
Ik dacht zo, dope jongens, krijgen 18.000 voor een kilo wiet.
Voor een kilo witte Alba's krijg al gauw honderd verdomde duizend.
Hoe ben je daarin verzeild?
Ik kende deze gekke kerel uit Oost-Boston.
Werkte samen met mij in de keuken van het gevang.
Best een goede kok als hij geen gewapende overvallen pleegde.
Ik zit mijn tijd uit, ik kom vrij,
staat die gast toch wel in een gastronomisch tijdschrift.
En hij had truffels nodig.
Ja. Vijftig cent op de dollar.
Maar waar verdomme is het product?
Het zit in de grond. Je moet het opgraven.
Maar hij vertelt me over deze veiling
dat ze houden een keer per jaar, ja?
Het wordt wijd verspreid,
Firenze, Londen, Macau.
Verkocht.
Die dingen worden
het land ingebracht, geketend aan de pols van een ex-Mossad.
Hoge beveiliging.
Maar de man die de veiling runt beslist
op kosten te besparen.
Hij zet ze in een gewone oude opslagruimte
hier in de stad.
Ik verkende de plek.
Er is maar één bewaker op nachtdienst.
De arme klootzak zeult de hele dag met post voor het postkantoor,
dus gaat zijn licht snel uit
zogauw de man zich neerzet.
Maar ik slaag er maar niet in erachter te komen
in welke afdeling die truffels liggen
Ik spreek een Bulgaarse hacker aan,
gekleed in jurken zoals Obi-Wan Kenobi,
om te proberen de klantenbestanden voor mij te controleren.
Mispoes, man. Die plek is old-school.
Uitsluitend papieren dossiers.
Ik vraag een gunst bij Mr. Clean om een vrachtwagen te lenen.
Ik begin te graven door het afval van deze plek
naar factuurafschriften, bestelbonnen, creditcardbewijzen,
alles wat ik kan vinden om die dingen op te sporen.
Maar deze plek deelt een steegje met een Koreaanse vismarkt,
en het enige wat ik uit die afvalcontainers kan bekomen
is verdomde cholera.
Ik zeg de kok dat ik de handdoek in de ring gooi.
Ik bedoel, deze plek is 12 verdiepingen hoog, elk 50 afdelingen.
Maar hij smeekt me om te blijven.
Hij laat me weten dat hij me 70 cent op de dollar gaat betalen.
Dus ik doe een beetje onderzoek,
en kom meer te weten over een vent in New Jersey.
Gekke Zuid-Afrikaan die in een hut woont
ver in de Pine Barrens.
Hij heeft een ziekte waardoor hij geen haar op zijn lichaam heeft.
Hij traint truffelhonden.
Truffel honden?
Ja, wel, ze zijn beter dan varkens
omdat varkens die dingen opvreten.
Honden zullen ze gewoon opgraven,
zolang je maar eten stand-by hebt waar ze meer van houden.
Klinkt logisch.
Blijkt dat er maar een handvol
echte truffel honden zijn in het hele verdomde land,
en deze man heeft er twee.
Nu, zoals je weet, was ik op dat moment, nog niet gecultiveerd
tot de waardering van de hondachtigen,
maar ik kijk naar die kleine Jack Russell en ik denk:
Misschien kan ik dit doen lukken.
Ik koop een van die draagtassen,
zoals "wat-is-haar-naam" van de seksvideo?
Ik neem hem mee naar de plek en laat hem rondsnuffelen.
Deze kleine klootzak moest mijn kat of zoiets ruiken,
want hij liet me niet eens bij hem in de buurt komen.
Dat gaat niet werken.
Dus ik moest de andere nemen.
Wacht, is er nog een?
Ja, dat heb ik je al verteld.
Deze gast heeft twee van die dingen.
Hij houdt de tweede in een immense kooi
die hij achteraan heeft opgebouwd,
omdat, zegt hij, hij nog niet zindelijk is.
Heeft hij een immense kooi voor een Jack Russell?
Nee, man.
Wat is het, een bloedhond of zo?
Godverdomde standaard poedel.
Kapsel en alles.
We doen negen verdiepingen,
en de brave jongen doet zijn ding,
maar hij slaat niet aan.
Op dat moment word ik nerveus, weet je wel,
omdat de ochtendploeg Doornroosje
binnen een half uur komt aflossen
en Pom-Poms vindt niks.
En net wanneer ik begin te denken dat ik werd opgelicht...
Het is er allemaal.
De godverdomde truffel lading.
Komaan.
Dus ik geef Pom-Poms zijn beloning,
begin die dingen in de gang te zetten,
En daar is Doornroosje.
Ik weet niet wat er met deze vent
op het postkantoor gebeurd is die dag,
maar aan de manier waarop hij naar mij kijkt,
kan ik gewoon zien dat hij bereid is om me neer te knallen.
Ik bedoel, ik kan wel met wat stress om
maar het vooruitzicht om gedood te worden
over een bosje champignons?
Truffels.
Wat dan ook. Het zat niet goed.
Dus ik begin te bidden tot God.
En het meest rare gebeurt.
Ik bedoel, als ik twee .45ers zou hebben getrokken,
zou deze man geen twee keer hebben nagedacht
om me daar ter plekke van mijn scalp te ontdoen.
Maar deze postbode...
ziet een hond
en hij smeert 'm.
Komaan. Dat is onzin.
Op mijn leven, man.
Ik bracht de oude jongen rechtstreeks naar het trimsalon,
betaalde $200 om zijn pom-pom te laten pluizen,
en sindsdien ben ik een hondenliefhebber.
Wat verdomme?
Dat verdomde joch.
Knul!
Niets.
Wat is er?
Centrale, dit is K-309.
Ik ga over tot controle van de gemeentelijke opberg faciliteit,
bij Conrad en Gardener.
Begrepen K309.
Ik heb hier een verwrongen deur.
Mogelijk teken van geforceerd binnentreden.
Ik ga Charlie eens laten rondsnuffelen.
Begrepen.
Ik heb een versterking nodig bij Conrad en Berger.
Centrale, wagen 210 reageert.
Ik ben ongeveer acht straten van Connie, op Lerner.
Ik ga er nu heen.
K-309,
wagen 210 is nu onderweg naar jou.
Ze hebben ons gevonden.
De knul heeft ons gekloot.
Wees gewaarschuwd, we kijken uit
naar een late jaren '80 goudkleurige Cadillac.
Castillo-verdachten zijn gewapend.
210 controleert nu de perimeter.
Andere eenheden, blijf stand-by.
Centrale, we hebben hier mogelijke activiteit.
Charlie is helemaal opgewonden over iets.
Rustig, rustig, jongen.
Rustig, rustig. Brave jongen, Charlie.
Brave jongen. Het is in orde. Wie is een brave jongen?
Je bent een brave jongen. Jij bent braaf.
Hé, brave jongen.
210, alles is in orde daarbinnen.
Alleen Charlie die zijn staart weer achterna zitten.
Begrepen.
Laat me binnen.
Hoe zit het met die hond?
Die speelt hier frisbee met mij.
Het ding was af half dood om te beginnen.
Laat me verdomme binnen.
Ben je het verdomde meubilair aan het herschikken?
Er staat een busje beneden aan een laadperron.
Ik verwed je mijn deel dat de sleutel
in die zak van die dooie zit.
Oké, laat me verdomme binnen.
Doe die onzin nog eens, en je blijft daar buiten staan.
Om het even.
Rennen, man. Gaan.
Rennen!
Knul, hoor je me? Kijk me aan. - Ben jij oké?
Ik brak een rib. Ik overleef het wel.
Help me met dat joch.
Christus. Klotezooi.
Hou vol.
We gaan iets zoeken om een tourniquet voor je te maken.
Oké?
Moeten het bloeden stelpen en het schoonmaken.
Komaan!
Komaan. Jezus.
Maak dat je weg komt!
Ik heb... Ik heb hier een tas knikkers.
Is dat jouw kandidaat?
Het is nog maar een pup.
Ik heb met hem gewerkt.
Wat voor ras is hij?
Gemengd gefokt.
Met alle respect,
Ik denk niet dat je een peuter wilt inzetten tegenover 20 kilo Rus.
Vind je dat ik eruit zie als een onwetende beginneling?
Neem die verdomde hond mee en zet hem in de hoek.
Kom jongen.
Je kan het stilleggen als het te lelijk wordt.
Dat kan niet.
Laat je hond los.
Hier - Ja.
Geen hoofdleidingen.
Walker kent een goede dokter.
Hij verzorgde wonden van Chuck Wepner,
dus hij heeft al veel erger gezien.
Hij brengt je wel weer in orde,
zodra we hier verdomme weg zijn.
Sorry voor...
Ja, wel...
sorry voor je gezicht.
Verdomde Weeble Wobble, man.
Wat is een Weeble Wobble?
Het is een speeltje.
Een verdomde Weeble Wobble, weet je?
Weeble Wobble? Val niet naar beneden?
Zoals... Zoals een Slinky.
Laat maar.
Toernooi uitslagen.
Ziet ernaar uit.
Wat zijn deze? Inzetten?
...25, 50, 100, twee.
Dit zijn kleine bedragen.
Kijk naar deze hier.
Vecht hij tegen paren?
Stoere klootzak.
Jezus.
Niemand wint.
Jezus, dit was gisteravond.
Christus, hoe lang nog tot zonsondergang?
Ik bel ons vervoer in 50 minuten, en dan langs die brandtrap eruit.
Ja, wel, wat zeg jij, joch?
Ben je een kattenmens, of ben je meer een hondenmens?
Honden.
Ik hield altijd van boeken toen ik klein was
waarin ze zich gedragen als mensen.
Je weet wel, rondrijden in auto's,
en stortingen doen bij de bank,
en het kopen van ijsjes en zo.
Mijn vader gaf me steeds klappen omdat ik steeds probeerde met hen te praten.
Met honden?
Ja. Ik zag ze vastgebonden buiten de winkel,
en ik vroeg waar ze hun vrachtwagens hadden geparkeerd.
Ik heb er altijd één gewild,
maar paps zei dat hij nauwelijks ons kon voeden.
Dus ik had kippen en zo.
Ben je een boerenzoon?
Nee, gewoon... Van het platteland.
Een paar legkippen, een versleten oude melkkoe.
Ik vond eens een hond naast de weg toen ik 6 was.
Hij kon niet meer dan een paar jaar oud zijn geweest.
Hij moet geraakt zijn door een auto of zoiets.
Zijn poot was echt kapot.
Hij was een herder, denk ik.
Ik wist dat mijn pa me hem niet zou laten houden.
De hondenvanger zou hem gewoon afmaken.
Dus bracht ik de sukkelaar de hele weg terug naar een oude hut
die we hadden achter ons huis.
En in die tijd dronk mijn vader zoveel
dat ik wist dat zijn gereedschapshok de laatste plaats was waar hij zou komen.
Maar deze kleine hond huilde zo hard van de pijn
die eerste dag,
dat ik wist dat hij het zeker zou horen ongeacht hoe bezopen hij was.
Ik bleef daar de hele nacht,
hem aaien en hem smeken om stil te zijn
totdat hij eindelijk kalmeerde.
Ik begon mijn lunches mee thuis te brengen van school.
Aanvankelijk was alles wat hij wilde de kaas die je eraf haalde.
Maar een paar dagen later gaf ik hem geroosterde gehaktballen,
en aardappelkroketten, en chickennuggets,
en dat alles, als gewone schooljongen.
Ik moest elke dag de stront van zijn vacht wegwassen.
omdat zijn poot nog steeds te verneukt was om op te staan.
Maar ik vond het niet erg.
Er was in mijn hele leven niemand zo blij geweest om me te zien
telkens ik dat hok binnenliep.
Z'n staart zo hard tegen de grond kwispelend
dat hij helemaal onder het stof zat.
Ik verstopte eten onder mijn bed om het op te sparen voor de weekenden,
je weet wel, maar het was al juni.
Al snel zou het schooljaar gedaan zijn.
Ik heb mijn spaarpot opengemaakt,
verkocht wat honkbalkaarten die ik had van Kerstmis
en kocht eten voor hem, maar na een week zat ik blut.
Ik moest zweren dat ik niet meer terug naar de enige winkel in de stad zou komen,
nadat ik betrapt werd bij het jatten van Alpo,
om hen te overtuigen het niet tegen mijn pa te vertellen.
Maar er was slechts één plek om eten te verkrijgen.
Ik kreeg al nachtmerries door er gewoon aan te denken.
Maar de blik van die hond na een paar dagen,
leek erop dat niet eten het allerergste voor hem was.
Alsof hij dacht dat hij in de problemen zat, weet je?
Alsof hij dacht dat ik hem gestraft had voor iets,
en hij niet kon begrijpen wat hij verkeerd had gedaan.
Hij begon schuim rond zijn lippen te krijgen.
Z'n staart vertraagde.
Nog twee dagen later, bewoog die nog nauwelijks
Ik kon het niet langer verdragen.
Ik wachtte tot 's avonds laat.
'k Was nog nooit zo bang geweest in mijn hele leven.
Ik nam een groot blok rundsvlees uit de koelkast.
Heb de verpakking bij de kippen begraven
Ik kan nog steeds het gezicht van die hond zien toen hij me zag binnenkomen.
Ik zweer bij God dat hij naar me grijnsde als een klein kind.
De tranen liepen over zijn neus,
alsof hij weende van blijdschap.
De volgende ochtend kwam ik weer binnen van mijn klusjes.
De kippen.
Ze moeten het hebben opgegraven.
Ik was aan het bidden terwijl ik rende.
Alsof, als ik hard genoeg bad,
alles weer goed zou komen.
Mijn vader...
wachtte mij op.
Het ergst van al was,
dat de hond dezelfde uitstraling had zoals altijd
toen hij me zag binnenkomen.
Alsof hij naar me glimlachte.
Staart kwispelend in het stof.
Ik was dom.
Dom kind.
Ik ben echt heel moe.
Ja, wel, wat moet ik doen?
Die klote kluis hier te voet wegslepen?
Oké. Wat dan ook.
Bedankt voor niks.
Nog veel te gevaarlijk.
Hij zei: Misschien morgen.
Miss januari.
Heb haar uit de postbus van mijn buurman gestolen vorige week.
Die cijfers in de andere ruimte.
Ik weet het, ik miste een paar nullen.
Iemand komt daarvoor terug.
Het is veel meer dan we in die kluis hebben.
Niet te veel om te kunnen dragen.
Ik zal inpakken.
Ik haal het joch.
Verdomme.
Misschien is het je geluksdag...
Knul.
Stom joch.
De geschiedenis is een rots.
Je kan niet zwemmen als je hem vasthoudt.
Wanneer je klaar bent.
Ik zie je daarginds.
Nog een paar klussen, en dan zit ik in een vliegtuig.
Ik ga niet wachten.
Zelfs niet voor jou.
Ik zie je aan zee.
Het is in orde. Ik ben in orde.
Laat het me zien.
Ik ben in orde. Het... - Laat me verdomme kijken, Walker.
Verdomme. Ik ben oké.
Hier, kijk.
Hou je me voor de gek, man?
Wat?
Ik zag een vent in het gevang
waarmee de cipiers een laarzenfeestje hielden,
en die zag er precies zo uit.
Hij ging slapen en werd nooit meer wakker.
Ik moet alleen eventjes zitten, man.
Wat ben je verdomme aan het doen? - Ik bel een ambulance.
Wat nu, man?
In je eentje raak je hier makkelijk weg.
Ga gewoon.
Bestelwagen.
Beneden.
Je hoorde het joch.
Ik ga naar beneden, neem de sleutel van die dooie.
Ik kom terug, en ik pik je op.
Als je die deur uit gaat, zal die verdomde hond
je levend opvreten. - Wat ga ik dan doen,
hier zitten en je zien leegbloeden?
Nee. Ik wil dat je naar beneden gaat langs die verdomde brandtrap,
en wegwandelt. - Luister man...
mensen herstellen niet van wat jij hebt
zonder een verdomde dokter. - Koop een ticket.
Hou je mond. - Stap in een vliegtuig...
Hou je bek. - en vlieg naar het verdomde strand.
Wat deed je denken dat ik het niet geprobeerd heb?
Man, als ik langs een plek loop,
overschouw ik het verkeer drie straten in de rondte.
Hoe ver naar de straat,
hoe lang naar de dichtstbijzijnde politiepost.
Of het dak zachter is dan de muren,
of ik binnen kan langs het huis ernaast.
Ik zie of de vloeren een kluis kunnen dragen,
of ik een boormachine moet meenemen,
of er een ophaalpunt is, sterk genoeg
om het te laten vallen in een auto beneden.
Steeds op dezelfde manier al van toen ik
spoilers van Supra's pikte,
in huizen klom langs hondenluiken.
Ik pakte mijn valiezen, man.
Ik heb zelfs een van die stomme dingen gekocht
die je op je neus zet tegen de zon.
Maar alles wat ik kon bedenken toen het tijd was om te gaan...
was hoelang het zou duren voordat ik het allemaal zou doen ontploffen.
Dus ik ging door en trok aan de pin.
Omdat, waarom zou ik het onvermijdelijke moeten uitstellen?
Ze is weg, Walker.
Al vijf verdomde jaren weg.
En ze zei dat ze niet zou wachten.
Alle boeken die je las,
de geweldige romances, zoals op hol geslagen treinen
die overal overheen rollen dat in de weg staat.
Heb je nooit gedacht dat ze slechts een fantasie zouden kunnen zijn?
Weet je, dat je wel eens in de weg kon staan
van iets dat bedoeld was te gebeuren,
en je gewoon zo stom van angst bent
dat je op de sporen gaat liggen in plaats van aan boord te gaan?
Weet je, af en toe
kan zelfs een gedegenereerd gokker
het iemand zeggen wanneer het tijd is om ermee te kappen.
Ze zei...
Ze zei dat ze een puppy zou halen als het tijd was.
Ze zei me dat ik er een kon uitkiezen als ik er klaar was om bij haar te komen.
Je zei dat je niet weg kon gaan, zij zei dat ze niet zou wachten.
Maar zoals jullie twee naar elkaar keken...
denk ik dat je allebei leugenaars waren.
We krassen hier op.
Wij allebei.
Als jij het zegt. Het is jouw show.
Op.
Zit.
Oh, Christus.
Jezus.
Rustig.
Rustig, jongen.
Rustig.
Verrek.
Klote.
Dat meen je niet.
Rustig nu. Rustig, jongen.
Kalm. Braaf.
Gaat het?
Walker?
Ik denk dat je echt een honden persoon bent
Laten we opstaan. Komaan.
Hier, ga zitten. Ga zitten.
Ga zitten, oké?
Naargelang de dag die we al hadden, is dat wellicht de verkeerde sleutel.
Komaan, godverdomme.
Oké. Wat zit erachter deur nummer twee?
Politie?
De helicopter is weg.
Weet je zeker dat je niet nog een beetje wil blijven?
Ja.
Oké, laten we het doen.
Oh, jongen.
Weet je, ik denk dat ik misschien met pensioen ga.
Een vent heeft me ooit gezegd dat er slechts drie soorten laatste scores zijn.
Ik had het mis.
Oké.
Komaan.
Dat is niet ons vervoer.
Walker!
Walker. - Ga!
Walker.
Klote. Komaan. Komaan.
Walker. Walker.
Verdomme.
Verdomme!
Mijn moeder had een tuin.
Het was niet veel meer dan een zandbak eigenlijk.
Maar hij was van haar.
Er groeiden boshyacinten in.
Mooi.
Onze buurman had een hond.
Spaanse Mastiff.
Grote klootzak.
Deed gewoon waar hij zin in had.
Bleef op de binnenplaats komen en die boshyacinten opgraven.
Mijn moeder huilde elke keer weer.
Ze ging naar buiten en probeerde de rotzooi weer goed te maken.
Zette alles weer samen,
Een verse start.
Maar die hond kwam weer en deed het allemaal opnieuw.
Ik ging met de eigenaar praten.
Ik vroeg hem om alsjeblieft zijn huisdier uit onze tuin te houden.
Hij was een grote vent, zelfs groter dan de hond.
En ik was nog maar een jongen.
Wel, die mastiff...
Hij kwam weer en deed het opnieuw.
En nogmaals, en nogmaals, en opnieuw en opnieuw.
Weet je wat ik heb gedaan?
Ik schoot hem neer.
De buurman, bedoel ik.
Want zie je...
van een beest kan niet worden verwacht
om het begrip privé-eigendom te vatten.
Maar een man, zelfs een domme,
kent het verschil tussen het mijne...
en het jouwe.
Zoals die tas je daaronder hebt.
En wat ik gok dat je erin hebt zitten.
Klootzak.
Die Mastiff waarover ik het had...
Ik heb hem binnen gepakt.
Honden zijn sindsdien een hobby van mij.
Ik vind ze fascinerend.
Zo verschillend als wij zijn,
zijn we net zoals velen, hetzelfde.
Maar dit is wat ik heb opgemerkt.
Als een oude hond iets een tijdje doet,
wordt het bijna een automatisme.
Zoiets als wanneer je elke dag dezelfde rit naar huis maakt
gedurende 20 jaar, en eigenlijk de auto met jou rijdt.
Laat ik het eenvoudig stellen.
Je weet hoe het moet om een oude hond nieuwe trucjes leren.
Wat ze je niet vertellen is waarom het nooit blijft hangen.
Want zie je, als een dier zich een tijdje op een bepaalde manier gedraagt,
wordt dat alles wat hij weet.
En zelfs als dat gedrag niet werkt,
zelfs als ze stukken uit het tapijt aan het eten zijn,
of op je schoenen kauwen en de veters uitschijten
totdat hun darmen zo in knopen gedraaid zijn dat ze half dood zijn,
bereik je een bepaald punt...
Het wordt wel eens gezegd dat een teef
uit zichzelf zal stoppen met het eten van schoenen,
maar ik heb het nooit zelf gezien.
Het is niet zo ingewikkeld.
Een hond die vecht is een vechthond.
Een man die steelt, is een dief.
Als je wilt dat hij stopt...
staat er maar één ding te doen.
Wel, kijk jou eens.
Kom hier, jongen.
Kom hier.
Ja.
Brave jongen.
Goede jongen.
Kijk jou eens.
Kom hier, jongen.
Kom hier.
Dat is het.
Dat is het. Dat is het.
Nee!
Niet doen!
Het is in orde.
Het is in orde, nu.
Het is in orde.
Je bent een brave jongen.
Brave jongen.
Je bent een brave jongen.
Ondertitels: "Bère"